Winter Step One Loop 2018

Wedstrijd: Winter Step One Loop
Datum: 17.12.2017.
Afstand: 21.1km
Type: weg

Het verliep gladjes; misschien de beste samenvatting van de 31e Winter Step One Loop. De sneeuw van een week eerder is (vind ik) gelukkig lang en breed verdwenen, maar ook het regenwater dat deze sneeuw opgeruimd heeft, heeft het veld geruimd. Strakblauwe lucht en een lichte vrieskou als ik op de fiets stap om van Enschede naar Borne te trappen. Warm draaien voor de wedstrijd, of met een gerust hart een paar bokjes kunnen drinken bij de Step One borrel, die traditiegetrouw na de WSOL gehouden wordt.

De kou bijt, de zon doet haar best de horizon te ontstijgen en nog enige vorm van warmte op dit deel van de aarde te projecteren. Een paar jaar geleden zou het niet in mij opgekomen zijn om eventueel te overwegen om in korte broek en shirt met korte mouwen te gaan lopen. Inmiddels weet ik beter, of is mijn lichaam er meer aangewend en komt het niet in me op om niet in korte broek te starten. Ook al voelt het koud. Een korte twijfel over lange of korte mouwen en bij het laatste gebleven, maar wel mijn handschoenen aangetrokken. Achteraf overbodig.

De kou bijt, snijdt door alles wat je nog aan hebt, maar zodra het startschot klinkt is de kou – tsja – als sneeuw voor de zon verdwenen. Dan is het ook zaak met andere zaken bezig te zijn: wie loopt waar? Danny Paalman, de gebroeders Muller en Leon Sanderman lopen voorop: Aansluiten dus, Jan Paalman volgt. De eerste kilometer is te snel, maar de tweede kilometer zet eigenlijk meteen de toon de wedstrijd: net iets te langzaam.

Danny, die als enige van dit groepje de 10km loopt, en de Mark en Marco Muller lopen iets voor, maar al snel moet Mark lossen en ‘vegen’ we hem op. Gevieren gaat het verder.

Ik loop voorop. Waarom? Is dat de juiste tactiek? Leon en Mark moeten na enkele kilometers een gaatje laten vallen. Jan blijft haken. Ik raak hem niet kwijt… Maar daarom loop ik wel voorop. Omdat ik denk dat ik sterker ben, sterker dan de anderen.

Helling op kan ik goed heb ik in Montferland ontdekt, dus probeer ik Jan te lossen op de enige hellingen die de route rijk is: viaducten. De gladde stukken gaan ook als hellingen. Pasfrequentie omhoog en tempo hoog houden. Behalve dan dat dat tempo iets te laag ligt, de hele tijd al.

Toch kan Jan het kennelijk niet bijhouden, want ik loop na ongeveer 12 a 13 kilometer toch alleen. Alleen op de tweede plek. Marco is al lang uit zicht. Die heeft rustig aan gelopen aan het begin en een stevige versnelling ingezet in de tweede helft. Bij mij gaat het tempo er juist wat uit – frustrerend. En dan hoor ik toch weer iemand achter me. Mark Mulder sluit aan. Frustrerend misschien, maar ook erg goed om het tempo weer omhoog te krijgen. Mark neemt de kop, ik volg. Mark versnelt. Hmmm. Dit kan ik niet pareren. Toch blijft de voorsprong op een meter of 50 hangen.

Het lange rechte stuk terug naar Borne blijven we zo achter elkaar lopen en ik finish 11 seconden achter Mark. Geen persoonlijk record, waar ik op gehoopt had, maar pas later zag ik dat ik daar slechts een zestal seconden boven zat. Ik kan de schuld makkelijk op de gladde weg gooien.

Na de prijsuitreiking (3e overall, maar wel eerste in mijn leeftijdscategorie) richting de Step One winkel. Han Vaalt heeft voor ons, de lopers de door hem gesponsord worden, een borrel en een stamppot buffet geregeld. De tijd verdwijnt zo snel als het daglicht op een winterse dag in December. Het is dus gezellig en dus ook laat voordat ik mijn fiets weer naar Enschede navigeer.

Geen PR, maar wat een fantastisch weer was het om deze leuke wedstrijd te lopen. Een beetje gladheid, dat kun je verwachten in een winterloop. En een gezellige middag en avond.