Woolderesloop – 3

Wedstrijd: Woolderesloop – 3
Datum: 19.02.2017.
Afstand: 15km
Type: weg

Vooraf nog even een praatje met de wedstrijdleiding. “Herman, jij hebt wedstrijdleiding. Ga je ook over het weer? En kan de regen uit?” “Nee, we hebben regen besteld vandaag en dat is nu netjes geleverd”. Gelukkig was de start droog en viel er onderweg maar een enkele bui – als je snel genoeg binnen was.

De start van de eerste Woolderes was nog wat rommelig, nu gaat het een stuk beter. Maar ook nu loop ik na een aantal tientallen meters voorop – wat is dit!? Kom op 10-kilometerlopers, ga jullie kopwerk eens doen, want ik wil in elk geval het eerste deel van jullie profiteren! Na de splitsing zal ik er denk ik weer alleen voor staan.

Gelukkig is het niet lang wachten op Wouter, Alex en Casper. Ik sluit aan , maar in de tweede kilometer wordt het tempo toch weer wat verder opgeschroefd. Met name door Wouter. Ook Alex en Casper, die een tiental meters voor me lopen, laten hem gaan. Vlak voor het 5-kilometer punt haal ik Alex en Casper weer in en gedrieen lopen we tot het punt waar de 10 en de 15 splitsen – maar ik loop voorop. Overigens ver achter Wouter.

Dit stuk loopt wel wat zwaarder en nu dus ook alleen. Het tempo blijft echter toch redelijk hoog. De fietser voor me waarschuwt de langzamere lopers die ik in mijn tweede ronde in moet halen tijdig en ik kan dus vol door. Vol door is kilometers lang met een gemiddelde hartslag van 177 slagen per minuut en een maximale van 178 of 179.

Aan het einde van de tweede ronde duik ik weer de tunnel in. Ik wel, maar de fietser niet. Net als vorige keer gebeurde – zo had Arnold mij verteld. Overigens hebben Arnold en ik het niet handig verdeeld: we zouden veel aan elkaar gehad hebben, want vorige keer liep Arnold 52:09. Helemaal alleen, met de nummer 2 pas op ongeveer twee minuten. Zelfde laken een pak vandaag.

Toch is het voor mij wel een motivator om het tempo hoog te houden: de tijd van Arnold verslaan. Het lange rechte stuk terug is de wind ongunstig. Het is niet veel, maar het drukt het tempo wel iets. Ik heb me vooraf voorgenomen om mezelf ver te pushen. Hoeveel pijn kun je aan? Ook al doet dit tempo geen pijn, er is wel mentale kracht nodig om het tempo vast te houden. En de laatste kilometer nog even aan te zetten. Onder de 52 minuten is niet meer haalbaar, maar ik wil er wel zo dicht mogelijk bijkomen – en zo dicht mogelijk bij de tijd van Arnold.

Het lukt om de laatste kilometer nog 3:26 min/km te lopen, maar aan de tijd van Arnold kom ik net niet: 52:19. Een verbetering van mijn PR met 1:14. Er is nog ruimte voor verbetering, we zijn nog niet op de top van de training voor de marathon – de 140 kilometer van deze en vorige week voelen nog niet aan als lastig. Volgende keer onder de 52….?