Enschede Marathon 2018

Wedstrijd: Enschede Marathon
Datum: 22.04.2018.
Afstand: 42.195km
Type: weg

Uitgelopen! Vorig jaar lukte het niet door een hamstring blessure waar ik nog lang last van gehad heb. Dit jaar was het warm en niet iedereen heeft daardoor de finish gehaald. Het is niet zo dat ‘we het maar niet over de tijd gaan hebben’ (er zijn ergere dingen – zie verder). 2:45:31 is weer een mooie tijd. En ja, ik had op sneller gehoopt (natuurlijk), maar finishen was belangrijker vandaag.

Het was gezien de voorbereiding natuurlijk ook ambitieus om op 2:35 weg te gaan. Het plan was ook de schade in de tweede ronde zoveel mogelijk te beperken. Pas aan het begin van het jaar kwam de hamstring blessure van vorig jaar pas echt onder controle. Voor de duur maakte dat niet uit (Oudjaarsdag nog even een hele marathon als training gelopen in 3:07). Het tempo bleef achter. En net in de week dat de trainingen zich daar op toespitsten: griep. Negen dagen niet hardlopen, rustig moeten opbouwen en pas zeker twee weken later weer een beetje terug waar ik was.

En dan bleef het ook nog eens zo lang koud… Nu liep ik gewoon mijn trainingen met -8 en een straffe oostenwind, maar wennen aan het soort warmte zoals we vandaag hadden zat er niet in. En warm was het vandaag.

Toch ga ik in een groep van start die rond de 3:40min/km gaat lopen – een eindtijd van 2:35 dus. Dat gaat prima. We hebben het juiste tempo snel te pakken. Ik hoor Arnold aangemoedigd worden, die wilde iets langzamer lopen, maar ook Lisanne, een snelle start voor haar, maar met ons meelopen kan een goede tijd opleveren.

Na 5 kilometer valt de groep al wat uit elkaar. Doordat ik iets inhoud om mijn bidon te pakken, lig ik een paar meter op Wim de Maeyer achter, maar bij km10 loop ik weer naast hem. We zijn de enige twee die nog strak op 3:40 lopen. Tussen 10 en 15 km gaat het zelfs iets sneller.

En dan moet toch iets ernstigs aangekaart worden. Waarschijnlijk sla ik mezelf voor mijn kop als ik het weet, maar het punt is dat ik het niet weet. Hoe hard ik graaf. Vreselijk genant moment als ze zegt: “dat was ik”. Ja, ik ken haar. Die race fietster, die mee fietst, en volledig op eigen initiatief mijn bidon aanreikt. Perfect uitgevoerd; ze roept luid en vroeg mijn naam, armen gestrekt – ik kan de bidons (ze doet het bij meerdere verzorgingsposten) zonder problemen pakken. Super, heel fijn – en super bedankt!

Aan het begin van de tweede ronde wordt het moeilijker om het tempo vast te houden. Ik hoor (van de bidon aangeefster) dat Arnold uitgestapt is. Shit. Dat zet ook aan het denken. Het is zwaar, het wordt zwaar. Maar ik ga hem uitlopen. Dat Wim de Maeyer op me uitloopt maakt me minder uit.

Bij kilometer 30 krijg ik het echt zwaar. Mijn ouders staan bij Drienerlo, ik zeg dat ik voor uitlopen ga, maar dat zien ze ook eigenlijk wel. Later staan ze bij de Schout-Dodde straat, maar gek genoeg loopt het dan inmiddels weer wat beter. Ik stond even helemaal geparkeerd, maar nu zit er weer wat vaart in. Uitlopen is de enige drijfveer die me gaande houdt. Leon Sanderman en Jay Sauer zijn me inmiddels al gepasseerd (rond kilometer 31). In het Van Heek park komt ook Nico Klein Poelhuis me voorbij. Ik laat het gaan. De laatste kilometers vallen minder zwaar dan ik had gevreesd – het stuk Espoorlaan naar de Singel gaat toch nog even omhoog. Maar de finish is in beeld. En daar gingen we vandaag voor. Vorig jaar zat dat er niet in, nu wel. Zonder enig probleem met mijn hamstring! (of eigenlijk hamstrings). Met dank aan Nikki Gollenbeek van TopVorm.

Trainer Herman Moelard is ook tevreden. Als je de tijd ‘tegenvallend’ zou willen noemen, dan ligt het zeker niet aan zijn schema’s. Natuurlijk is het erg modern om bij tegenvallende resultaten de trainer te ontslaan, maar zoals Joop Vriend opmerkte heeft dat Twente ook niet al teveel opgeleverd…. Herman, bedankt! Nu eerst een periode rust en dan gaan we aan de volgende doelen werken.

Oh, en mocht je trouwens een bidon van mij langs de kant van de weg gevonden hebben, of vinden: omspoelen en zelf gebruiken of weggeven aan iemand. Ze zijn gesponsord door Step One (bedankt Han!). Step One die me ook altijd aan goede schoenen helpt (zoals ik al eens schreef gaan we daarbij niet over een nacht ijs), want ik heb een enkele kleine blaar (zijkant grote teen) en dat was de “schade”. Nou ja, er zat wel bloed aan de grote teen van mijn linker voet, maar ik wist dat ik dat scherpe randje van de nagel er naast had moeten afknippen… vergeten…

En zo eindigt een mooie dag. Het nieuwe parcours van de Enschede Marathon is mooi, het weer was erg mooi voor het publiek en ik zal vanavond heel tevreden slapen.