Halve Marathon van Oldenzaal

Wedstrijd: Halve van Oldenzaal
Datum: 07.10.2017.
Afstand: 21.1km
Type: weg

Het is druk, heel druk. Veel studenten, een vak dat ik dit jaar voor het eerst geef, een vak dat aangepast is dit jaar en gewoon domweg veel andere dingen. En dan daarnaast nog eens een wedstrijd lopen. De laatste wedstrijd van de herfst. Heel eigenlijk had ik natuurlijk na een zomer focussen op snelheid gehoopt een enorm goede tijd neer te kunnen zetten bij deze Halve Marathon van Oldenzaal. Maar dat zit er gewoon niet in qua conditie.

En dan vetrek je dus rustig naar Oldenzaal, lekker even warmlopen – het is prachtig weer, mooi temperatuurtje. Prima. En daarna lekker lopen. Niet te hard van start – en het parcours leent zich daar zeker voor – en kijken waar het schip strand. Gerold Hartger is er snel vandoor, maar loopt niet heel veel uit. Wouter Doesburg, Leon Sanderman – ze lopen in dezelfde groep als ik. Of Pim de Kok ook de halve loopt weet ik niet, maar hij loopt ook in deze groep. De groep waarin ook de snelste 10 kilometer lopers lopen.

Rustig starten? Tsja, het tempo ligt eigenlijk nog een seconde boven – dus langzamer – het tempo dat ik wil lopen. Dus ik loop maar door. Het is allemaal wel wat onrustig en dat is rond de splitsing van de 10 en de halve ook zeker het geval. Na de splitsing is de helft van de groep weg, maar Pim en Wouter liepen vooraan de groep en Leon, een mij onbekende (Simon Beemsterboer) en ik liepen meer achteraan op dat moment, dus er is een klein gaatje. Het is niet groot en wordt niet groter, maar het is te groot voor mij om even dicht te lopen. En waarom zou ik? Zij gaan nog wel versnellen, ik blijf lekker lopen.

Dat versnellen doen ze inderdaad. Uiteindelijk, op het lastige paadje door de weilanden en langs de hekken, loopt Leon naar Wouter toe die dan iets achter Pim loopt. Later lopen ze weer met z’n drieen samen en weer later is het groepje weer uit elkaar gevallen.

Ik kan het allemaal mooi volgen op gepaste afstand, de gepaste afstand waarop ik samen met Simon kilometer na kilometer in redelijk constant tempo door blijf gaan. “Al vaker gelopen?” “Nee”. Simon probeert een paar keer de kop te nemen, maar helemaal sta ik dat niet toe. Ik neem het toch steeds weer over. Misschien niet zozeer omdat ik sterker ben, maar wellicht alleen omdat ik sterker wil zijn. “Op kilometer 15 gaat het nog even steil omhoog, dus houd daar rekening mee” “Oke, bedankt”.

Is het tactisch? Hij neemt de kop niet meer over en iets voor het 15 kilometer punt moet hij lossen. De helling begint iets na dat punt en gaat dan door tot de 16 kilometer. Wat een nare, vreselijke verschrikkelijke helling. Ik loop die kilometer echter wel sneller dan Wouter. Doet me dan weer goed. Ja, hij is nog steeds voor me, maar die kilometer was ik sneller.

Het is een zwaar stuk, maar ook een mooi stuk lopen de Halve van Oldenzaal. Ik merk dat onderweg gewoon ook van dat soort dingen geniet: de omgeving, het weer. Dat is niet mijn prioriteit in een wedstrijd. Maar het is een mooie bijvangst zeg maar.

Na de lange helling even weer snelheid (proberen te) maken. Dat lukt door het bos redelijk goed, alleen naar kilometer 19 toe gaat het weer lang en langzaam omhoog. Nog even afzien, maar de ‘schade’ blijft beperkt. Simon kan mij in elk geval zeker niet meer inhalen. Naar kilometer 20 toe gaat het tempo weer flink omhoog, net boven de 3:30. De laatste kilometer kan ik zelfs vrij goed aanzetten en loop ik 3:23. Daarmee kom ik na 1:16:17 over de finish.

Geen supertijd? Slechts 6 seconden langzamer dan mijn snelste halve marathon dit jaar en dat was de wedstrijd in Venlo. Ik ben ook nog eens eerste in mijn leeftijdscategorie, 5e overall. De conclusie kan niet anders zijn dan dat dit een succesvolle wedstrijd was. Ik ga dan ook zeer tevreden naar huis.