Halve van Hengelo – In het teken van de Marathon

Wedstrijd: Halve van Hengelo
Datum: 02.04.2018.
Afstand: 21.1km
Type: weg

Het is inmiddels alweer 230 kilometer en zo’n 19 uur geleden. Deze week was namelijk een rustige week. De halve stond dan ook volledig in het teken van de marathon – midden in de top weken wat betreft kilometers. Net 180 kilometer in 13.5 uur achter de kiezen en dan een halve marathon wedstrijd lopen? Marathon tempo lijkt een goed plan. Bovendien heb ik de week ervoor al het NK halve marathon in Venlo gelopen – dat was een mooie snelle halve.

Dus rustig van start. Hoe doe je dat? Iets te snel starten, kijken wie er om je heen loopt, her en der overleg, de volgende kilometer iets gas terug en dan vast zetten op 3:40. Harald loopt achter me aan – hij loopt de 15 kilometer, maar wil ook 3:40 min/km lopen. Er loopt nog iemand mee die ik niet ken, maar kennelijk wel de halve loopt, want hij keert niet op het keerpunt.

Gestaag denderen we in straf tempo door. Nico is harder van start gegaan, maar trekt het kennelijk niet, want we halen hem in. “Aanhaken!” Heel veel harder lopen we niet en het maakt mij niet uit dat ook hij profiteert van mijn kopwerk. Voor het 10 kilometer punt moet hij echter definitief lossen – en vandaag wachten we op niemand, want het doel is 3:40 lopen en daar zijn we goed mee bezig.

Vlak na het 10 kilometer punt zullen we tegen de wind in keren. Ik had, voor het keerpunt voor de 15 kilometer, tegen Harald gezegd dat hij lekker moet profiteren – oftewel geen kopwerk hoeft te doen. Ik zeg dat nu ook tegen de mij onbekende loper achter mij: “Profiteer maar gewoon”, waarop hij zegt: “als ik over moet nemen, moet je het maar zeggen, ik heb nog nooit een halve gelopen, dus weet ik niet hoe ik zo’n wedstrijd in moet delen”. Eigenlijk een opmerking om van in een deuk te liggen van het lachen, maar dat loopt wat lastig: “blijf maar achter mij hangen”.

De wind is niet heel erg hard, maar toch wel voldoende om het tempo onder druk te zetten. De kilometertijden lopen iets op. Dan is er nog het rottige klinker weggetje en het smalle onverharde paadje om weer op de Twekkelerweg uit te komen. Maar dan gaat het weer soepeler richting de fietsbrug over het Twentekanaal. Op het hoogste punt van de brug staat het 18 kilometer bordje. Geen makkelijk punt dus…

Daarna is het echter lekker doorstampen, met wind in de rug en iets vals plat naar beneden, richting het stadion, waar we nog driekwart ronde over de baan moeten en na 1 uur 17 minuten en 48 seconden finishen. Dat is 18 seconden boven de richttijd, maar aan de andere kant heeft mijn horloge niet 21.1, maar 21.2 kilometer gemeten en dan is de snelheid precies de doelsnelheid van 3:40 min/km.

Tevreden? De vraag blijft of ik dit nog zo’n ronde volhoud. Lastig in te schatten in het midden van de piekweken. Nog steeds, nu de eerste rustweek achter de rug is. De tweede week 180 kilometer viel zwaar. Dat moet ook, je moet moe zijn, je moet niet de grens over gaan, maar wel net buiten je comfort zone komen. Hoe ver? Was de tweede week te ver erbuiten? De duurloop 2 van zaterdag was beroerd, die van maandag ging niet snel, maar mijn hartslag gaat gewoon niet meer omhoog – de andere kant van de medaille is dat ik bij die gemiddelde hartslag nooit zo hard loop.

Tevreden, ja, maar nog steeds onzeker.