Kastelenloop Diepenheim

Wedstrijd: Kastelenloop Diepenheim
Datum: 15.04.2018.
Afstand: 9.25km
Type: weg

Nog een keer knallen voor de Marathon. Voor Eindhoven liep ik zo de 10km van de Huttenkloas (inmiddels Halve van Oldenzaal). Een dijk van een wedstrijd, op een lastig parcours. Vandaag is de opdracht natuurlijk ook “knallen”, maar concreter: de achterstand op de Mullers beperken.

Meervoud? Ja, samen met Arnold en Niels loop ik de estafette wedstrijd als RunningAcademyNL team 1. Marco, Mark en Pim van het Step One team zijn de tegenstanders – de rest moeten we sowieso aankunnen. Arnold loopt de eerste afstand, ik de tweede en Niels mag het afmaken.

Arnold weet de start net op tijd te vinden en knalt er goed vandoor. Hij loopt voorop, samen met Pierre van het tweede RunningAcademyNL team en Marco, als de stoet lopers het dorp verlaat. Dan is het wachten. In principe gaan we er vanuit dat de gebroeders Muller sneller zijn dan Arnold en ik zijn, maar dat Niels Pim in kan halen als de schade niet te groot is. Het is dus ook afwachten wanneer en in welke volgorde de eerste drie lopers van de wedstrijd door zullen komen.

Arnold loopt sterk en ik kan dus als eerste tweede loper van start. De vraag is niet zozeer – zo realistisch ben ik wel – of ik Mark achter me kan houden, maar hoe lang het duurt voor ik ingehaald wordt en hoe lang ik in zijn kielzog kan blijven. Vlak voor ik van start mag, wordt ik nog door de speaker geinterviewd. Of we kunnen winnen van het Step One team. Natuurlijk, je kan altijd winnen. Ook al zal Mark sneller zijn dan ik, als team kunnen we winnen.

Mark komt na ongeveer een kilometer voorbij – ondanks de 3:19 die ik noteer op deze kilometer. Zo snel zal het niet blijven gaan, zowel bij mij als bij hem. Dat eerste stuk is namelijk mooi verhard en daarvan zijn maar weinig kilometers in deze etappe. Het meeste gaat over onverharde wegen, waar je kunt kiezen uit twee iets mulle spoortjes zand of een hobbelig gras strookje. De stukken door het bos zijn door de zachte, ietwat onregelmatige bodem niet makkelijker. Mark loopt uit, maar niet heel erg hard. Ik doe mijn best het gat met hem zo min mogelijk te laten groeien, maar het tempo hoog houden is lastig.

Het laatste stuk gaat weer over verharde weg en dan gaat het tempo weer omhoog. Ik mis wel topsnelheid merk ik. Het gaat niet harder, maar ergens wel goed. Mijn hartslag (zie ik later) is prima voor een wedstrijd (173 gemiddeld, vrij vlak gedurende de wedstrijd). De achterstand is opgelopen tot bijna anderhalve minuut en dat is teveel voor Niels om goed te maken, al weet hij de achterstand nog aardig terug te brengen.

Het is duidelijk dat ik de zwakste schakel was, maar het voelde niet als een zwakke wedstrijd. Onderweg, als het zwaar gaat, denk ik niet aan deze wedstrijd, maar aan die van volgende week. Doelen bijstellen als ik nu dit tempo loop? Maar hoe onvergelijkbaar is het marathon parcours in Enschede en deze loop over zand- en bospaden? En de 10km van de Huttenkloas is minder zwaar: meer verhard en niet alleen het nadeel van helling op, maar ook de compensatie van helling af – hier blijft de compensatie uit.

Eenmaal over de finish duurt het slechts heel kort voor ik weer helemaal op adem ben en me zo goed voel, zo makkelijk het stukje langs de Grotestraat terug naar mijn schoonvader uitloop, dat ik alleen maar denk: “ik had dus harder gekund”. Joop verteld later precies hetzelfde.

Een eerste plek zat er voor ons als team niet in, maar we waren dichtbij. Een mooie strijd dus, tussen Step One en de RunningAcademyNL – beide mijn sponsoren trouwens. En de eerste is ook de sponsor van dit leuke evenement (mooie route, goede organisatie) en wat mij betreft volgend jaar weer voor in plaats van na de marathon van Enschede!