Rijsserbergloop

Wedstrijd: Rijsserberg Loop
Datum: 08.06.2018.
Afstand: 10km
Type: weg

Heuveltje op, heuveltje af, heuveltje op, klein beetje heuveltje af, klein beetje heuveltje op, heuveltje op, terug op de baan – keer drie. Kort samengevat de Rijsserberg loop. Is dat leuk? Is dat leuk een dag na een baan training met twee series van zes keer 300m, waarbij ik elke 100m iets aanzet? Is dat leuk als de hoge luchtvochtigheid als een zichtbare waas tussen de bomen van het Rijssense bos hangt?

Ja, ja, jazeker! Het eerste punt is misschien meer een noodzakelijkheid, dan dat de laatste twee dat zijn; de herinnering aan de baantraining zette een limiet op de snelheid die mijn benen mij vooruit wilden laten gaan, maar ze gaven verder geen krimp. De hoge luchtvochtigheid zorgde voor doorweekte kleding – maar meer ook niet.

Die heuvels op en af, dat is nu eigenlijk – ja inderdaad afzien – maar ook leuk. Ik mis toch nog steeds wel de steile helling in Auckland. In en om Enschede is het net wat te vlak.

En dan het deelnemersveld: goede lopers, veel bekenden, dus zeker wat dat betreft een goede gelegenheid om met “de concurrentie” de strijd aan te gaan. Om eerlijk te zijn heb ik me er niet heel erg in gemengd. De tweede wedstrijd na de Enschede Marathon, net weer een paar weken een ‘normaal’ trainingsschema (in plaats van om de dag ‘loslopen’). Het plan is om pas in Wierden wat meer gas te geven, dus nu beginnen we nog rustig.

Rustig. Eerst de baan af, over het weggetje met onregelmatige kinderhoofdjes bestrating naar de steile klim. Rustig dus. 3:36 min/km. Ok, laat Marcel dus nog maar even uitlopen op mij, ik was niet van plan zo hard van start te gaan. De snelheid loopt netjes terug tot het gewenste niveau en dat blijft zo. En dus (?) haal ik het groepje waar Marcel in loopt weer in op het moment dat we start/finish passeren. Het begin van ronde 2.

Eigenlijk had ik wat willen versnellen, maar het enige dat ik doe is het tempo dat ik had en heb vasthouden. Het groepje met Marcel kan niet volgen en ik loop door naar het volgende groepje, dat ook al uit elkaar aan het vallen is. Langzaam maar zeker loop ik steeds op een voorganger in. Dat loopt eigenlijk wel fijn.

Of er nog gelachen kan worden – een opmerking in die geest aan het begin van de tweede helling in de tweede ronde. Oh jawel, dat lukt. Zien ze nog net. Diezelfde helling gaan we ook weer af, dus roep ik nog even naar het publiek: “En even lachen voor de foto!”. Hm… als dit nog kan… Maar toch kan het niet harder.

Het inlopen op de voorgangers gaat moeizamer. Ik blijf wel constant lopen, maar zij lopen dus niet veel langzamer. En dan zie ik ineens Harald voor me lopen. Voor me? Ik had niet eens gezien dat hij sneller dan ik gestart was. Helaas is de afstand net iets te groot om hem nog in te halen. Ik doe – misschien alleen mentaal – wel een poging, maar de derde keer de tweede helling van het rondje is toch wel zwaar. Lachen lukt nog net.

Terwijl ik naar boven liep op die helling was de nummer 1 al gepasseerd en zie ik Leon (bedankt voor het startnummer!) en Arnold en daarna Casper, vervolgens Sam (tussen enkele anderen) voorbij komen. Meestal loop ik daar, maar voor nu is het goed. Ik weet, zie ik achteraf, nog een snelle kilometer aan het eind te noteren – de snelste van de 10 die ik gelopen heb.

37:05 is niet bepaald een snelle tijd voor mij, maar ik ben wel heel tevreden. Lekker gelopen, leuk parcours, leuk deelnemersveld, goede organisatie, veel publiek – wat wil je eigenlijk nog meer? Volgend jaar weer mee doen? Lijkt me prima plan!

Ook het Step-One team zal tevreden zijn, want ze domineren de uitslag van de 5km door de 1e, 3e, 4e en 6e plek te bezetten. Mooie prestatie!