Wageningen Track Meeting – 2

Wedstrijd: Wageningen Track Meeting
Datum: 06.07.2018.
Afstand: 5000m
Type: baan

Druk, druk, druk – de laatste tentamen week van het academisch jaar. Rennen en vliegen. Rennen, ja, dat ook nog. Waar? Wageningen. Wat? 5000 meter op de baan. Waarom? Tsja, dat is een hele goede vraag…

Ergens zweefde de Wageningen Track Meeting wel in mijn hoofd. Drie jaar geleden ook meegedaan, wel leuke wedstrijd, en deze zomer wil ik iets aan snelheid doen, dus dan is een 5000m op de baan niet verkeerd. Bij de Baaninstuif gooide de wind roet in het eten wat betreft de doelstelling om (toen samen met Lesley en haas Niels) onder de 17:00 te duiken, dus nu een herkansing.

Lisanne wil ook graag de seconde boven de 17 omwisselen voor een seconde eronder en dus is het plan om samen richting Wageningen af te reizen. Dan moet er nog wel even met ‘de baas’ overlegd worden, maar dat laat ik aan Lisanne over. Ze typt sneller in WhatsApp enzo. Herman past dus (weer eens) ons schema aan, want een baantraining op donderdag en dan een wedstrijd op vrijdag is natuurlijk niet ideaal.

Wat ik op me neem is het regelen van de haas: Johan heeft een fantastische tijd gelopen op de 5000m tijdens de baaninstuif en werd daarbij gehaasd door Wouter. “Wouter, vriend….”. Heel veel meer was niet nodig. 81 per ronde vindt hij prima.

Al snel ontstaat ook het plan om woensdag, nee toch dinsdag, op de baan op de UT de training te lopen die we anders donderdag zouden hebben gedaan. Het aangepaste schema van Herman wordt door ons dus weer wat aangepast. Luisteren naar de trainer… Uiteindelijk kan daarmee toch wel juist het dichts bij het schema gebleven worden en als ultieme voorbereiding lopen Wouter, ik en Lisanne (in die volgorde) aan het eind van de dinsdagmiddag als een treintje 1x 800, 2x 600 en 3x 400.

Vrijdag middag om 16:00 werk ik de laatste student mijn kantoor uit, einde van een reeks mondelinge tentamen, knop om, snel via de supermarkt naar huis, koken, omkleden, eten – eigenlijk heb ik me de hele dag al lastig kunnen concentreren. Er is spanning en onrust.

Uiteindelijk sta ik een paar minuten na 18:00 bij Lisanne voor de deur en vertrekken we door Duitsland richting Rekken om Wouter op te halen. Zoveel als het mobiele netwerk op die route toestaat volgen we het WK Duathlon waar Lesley en Niels aan deelnemen.

Als Wouter koud ingestapt een opmerking maakt over wat hij allemaal mee heeft, waaronder zijn horloge, gaat bij mij meteen een schakelaartje om: mijn horloge en hartslagmeter liggen nog thuis.

Nu kun je hardlopers overal van betichten, maar niet van het gebruiken van de juiste medische termen en wat we als “autistisch” classificeren is wellicht meer “dwangmatig compulsief”, maar beide termen zijn natuurlijk een schromelijke overdrijving van de verstoring in de geestestoestand die het vergeten van een horloge meebrengt. Feitelijk is een horloge bij een wedstrijd als deze volstrekt overbodig en leidt het alleen maar af. Bij start/finish staat een klok, maar veel belangrijker: Wouter is haas en mijn opdracht is domweg: volgen. En beter dan dat we het trainingsschema gevolgd hebben deze week.

Toch is het natuurlijk onuitstaanbaar… Gelukkig is Wouters broer Thomas ook bij de WTM. Als wij ruim op tijd aankomen, zit zijn wedstrijd er allang op. Ik mag zijn horloge lenen. Pfff… Hoe vertrek je bij een wedstrijd als je niet zelf het startknopje van je horloge in kunt drukken? Leeg en kaal…. Maar vooral fijn: de hartslagmeting via de pols lijkt het goed te doen. Dat is onderweg het enige dat ik zie – en dat de hartslag hoog, maar niet te hoog is. Goed dus.

Er zijn veel deelnemers in de serie, dus wordt er over twee lijnen gestart – de waterval start. Lisanne heeft doorgegeven dat Wouter voor haar en mij haast, maar Lisanne staat op de eerste lijn, Wouter en ik op de tweede. Eigenlijk is mijn positie ideaal. Ik sta als eerste, Wouter direct naast me, dus kan, na Wouter voor te hebben laten gaan, strak langs de pionnen de eerste bocht door. Dan invoegen, wat makkelijk gaat en dan simpelweg volgen. Thomas roept op het 200m punt de ronde tijden. Die varieren iets: tussen de 80 en 82. Prima dus. Voor ons lopen twee lopers, maar eigenlijk heb ik vanaf het begin al het gevoel dat we die wel inhalen. Wouter loopt prima constant en het volgen gaat makkelijk. Lisanne zit helaas in een mindere positie. In eerste instantie loopt ze mooi in een groep mee, die ook op 17:00 weggegaan is. Wij zijn echter iets vlotter gestart (81 per ronde is 16:52.5) en de groep waar Lisanne in zit zakt na 3000m wat weg.

Inmiddels halen Wouter en ik de twee lopers voor ons in. Wouter kijkt regelmatig om en twijfelt of hij nog wat voor Lisanne kan betekenen. Ik twijfel of ik het zonder Wouter redt om bij de koploper te komen (paar meter voor) en blijven. We blijven bij elkaar – onbesproken en ergens een keuze die misschien voor Lisanne ongunstig is.

De laatste kilometer gaat in en Wouter gaat zeker niet langzamer, maar roept wel harder. Enerzijds denk ik “hou je mond! Ik weet wat ik moet doen!”. Maar het doorstampen op die laatste meters wordt er wel makkelijker van. De kop positie die we even hadden moet ik weer opgeven, en uiteindelijk komt er nog iemand met een sprint (dan had je sneller gekund?) op de laatste 100 meter mij en de dan koploper voorbij.

Het zal mij worst zijn, ik finish in 16:49.44, ruim onder de 17:00 en zelfs onder de tijd op basis van 81 per ronde. Met dank aan Wouter voor het goede haaswerk, dank aan Thomas voor het lenen van zijn horloge (de statistieken zullen binnenkort geuload worden).

Tegen tien uur stappen we in de auto, terug richting de Achterhoek, waar we de gebroeders Doesburg bij hun ouderlijk huis afzetten en dan weer door Duitsland terwijl het duister invalt. Ik herinner me hier gefietst te hebben. In een dag van iets ten zuiden van Bonn, langs de Rijn helemaal terug naar Enschede, met 20 kilo bagage. Langs Alstätte, tot ik in het zelfde halfduister als nu eindelijk het bord zag: “Enschede 7km”. Toe en ook nu: we zijn weer bijna thuis. Iets voor middernacht. Zo ongeveer 6 uur na vertrek. 6 uur voor 17 minuten.