WieZo Loop

Wedstrijd: WieZo Loop
Datum: 16.06.2018.
Afstand: 10km
Type: weg

Vorig jaar afwezig, maar nu weer van de partij. Weer is het parcours anders, maar wat gelukkig blijft is het goede veld lopers en de massa publiek die op de loop afkomt. Trainer Herman had een startnummer geregeld. Na de twee 10km wedstrijden die ik rustiger gelopen had, was het de bedoeling in Wierden flink gas te geven en een mooie tijd neer te zetten. Voor de winst hoef ik niet te gaan, maar ik wil toch wel sneller zijn dan tenminste een iemand – en dat is bij voorbaat op dit moment zeker geen vooraf gelopen race.

Het is nog steeds relatief kort na de marathon en ik verlies altijd behoorlijk wat snelheid. De duurlopen gaan een poosje aanzienlijk langzamer en hoge snelheden in wedstrijden zijn ook nog niet echt haalbaar. Doelstelling is deze zomer flink te investeren in snelheid en Herman had dan ook een leuke training voor de dinsdag bedacht: Duurloop 1 van 70 minuten, met 3 keer 1 kilometer in tempo 3:05 minuten per kilometer.

Nee, dat was geen typefout… voor nu alleen wel een tikje ambitieus. Zeker als je om 6:45 de deur uitgaat, een minuut of twintig de slaap uit je benen loopt en dan probeert tegen de Voortsweg omhoog richting Lonneker een superhoog tempo neer te zetten.

Terug naar Wierden. Samen met Lisanne en Sophie warmlopen. Her en der bekenden, waaronder Harold. Marije staat op de hoek waar we straks van het fietspad weer de Rijssense straat opgaan richting start en finish – die precies 160.22 meter uit elkaar liggen. Op het fietspad zullen we wind tegen hebben – niet heel gunstig, maar goed om vanuit tactisch oogpunt rekening mee te houden.

Dan klaar voor de start, laatste succes-wensen en wachten tot eindelijk het startschot klinkt. De aanloopronde ronde is 775,66m, wat een doorkomst geeft na 935,88m voor het begin van de eerste volle ronde (van 3021,40m). Die afstand leg ik snel af, maar een fractie langzamer dan Harold. Hij komt me snel na de start voorbij en ik denk: hij zal toch niet zo heel erg hard starten? Misvatting. Mijn horloge blijkt wel een beetje optimistisch te zijn, maar 3:12 op de eerste kilometer is ook voor correctie wat erg snel. Iets tempo terug. Kilometer 2 gaat in 3:29 – prima. Hartslag is net boven de 170, alleen er valt wel een gaatje met de groep waar Harold nog in loopt. Ik hoor, dankzij de omroepers langs de kant, dat Lisanne niet erg ver achter me zit, maar we zijn te hard gestart om haar uit de wind te kunnen houden op het fietspad F35.

Ik besluit even aan te zetten en aan te sluiten bij de groep 20 meter voor me. Lekker even uit de wind. Het tempo zakt naar 3:35. Prima. Hartslag rond 173 – dat kan ik de hele wedstrijd volhouden. Maar er kan eigenlijk meer. Het is een beetje duwen tegen het tempo als we de Rijssense straat opgedraaid zijn. Langzaam rekt de groep zich uit en samen met twee anderen passeer ik de finish om aan ronde 2 te beginnen. Het tempo gaat naar 3:31 en de rest van de groep kan dat niet bijbenen.

De wind lijkt minder, of minder vat te hebben op ons tempo: het blijft stabiel. Mijn hartslag is inmiddels gestegen tot boven de 180. Is 183 niet te hoog? De kilometer tijden blijven echter goed en het blijft ook goed aanvoelen. Doorgaan dus, de derde ronde in. In die ronde moet ik de twee andere wel laten gaan – ook zij lopen niet meer samen, maar dus wel allebei iets voor me. Mijn tempo blijft constant, terwijl ik vele lopers inhaal die in hun tweede ronde lopen. Gelukkig is er voldoende ruimte. Kilometer 8 in 3:32, kilometer 9 in 3:31 (met ongunstigere wind!): het gaat goed, maar het wordt wel allengs zwaarder. Vlak voor het einde van het fietspad lijkt de wind ineens wel gemeen hard en het lijkt of ik geparkeerd sta. Een zeer korte dip, want richting de finish gaat het tempo weer omhoog.

Op basis van de kilometer tijden van mijn horloge, verwacht ik een lage 35-er, maar tot mijn verbazing wordt het 35:44. Gezien de nauwkeurigheid waarmee de organisatie de afstanden van het aanloopstuk, de aanloop ronde en de volle rondes heeft aangegeven, zal het parcours vast 10.000 meter (en een heel klein beetje) zijn, maar mijn horloge denkt dat het 170 meter meer was. Ik zie achteraf dat er nergens een rare meting zit (wat wel eens gebeurt), maar ik loop volgens mijn horloge steeds net buiten het parcours; mijn horloge was dus wat optimistisch over de kilometer tijden.

Een halve minuut na mij strijden Harold en Lisanne (3e vrouw) om de onderlinge winst: Harold moet zichzelf erg veel pijn doen om toch nog net even eerder de finish te passeren. Sophie komt als 4e vrouw binnen, een paar minuten achter Lisanne.

Ook al ben ik uiteindelijk een halve minuut sneller, vooraf was er geen garantie dat ik wel sneller zou zijn dan Lisanne: de laatste weken liepen we aardig vergelijkbare (trainings)tijden. Dat ik sneller wilde zijn, heeft ze in die zin weer aan zichzelf te danken dat ze laatst snellere tijden op zowel de 3000 als de 5000 heeft neergezet dan ik ooit gelopen heb. En hoewel ik tijdens mijn hele ruim 20 jarige volleybal carriere nooit iets van ambitie heb gehad, is dat met hardlopen duidelijk anders…. Toch was het mooier geweest als we samen hadden kunnen lopen. Had ze dan sub-36 kunnen lopen? Ach, NK 5000 van volgende week is belangrijker voor haar.

In 2016, zonder voorjaars marathon en met een lange “trainings-stage” in New Zealand, liep ik 50 seconden sneller dan nu, maar nu ben ik heel tevreden met deze tijd en met deze wedstrijd opbouw. Dat ik nu dit tempo haal, goed herstel (duurloop 1 van 60 minuten vanochtend ging zonder problemen onder 4:30), dat mijn gemiddelde en maximale hartslag gelijk is aan die van 2 jaar geleden tijdens de WieZo, geeft me wel het vertrouwen dat de rek er nog niet uit is qua snelheid. Die 3:05 – haalbaar, over een aantal weken….

Screenshots van waar mijn horloge denkt dat ik gelopen heb: