Winter Step One Loop

Wedstrijd: Winter Step One Loop
Datum: 23.12.2018.
Afstand: 21.1km
Type: weg

Ik heb het al eens eerder opgemerkt: wat een drukke periode. Sinds die laatste keer – en dat is het wedstrijd verslag van de Halve van Oldenzaal geweest – is er niet veel veranderd. Naast alle activiteiten op de UT, waar het aantal eerstejaars van de opleiding Werktuigbouwkunde van 160 naar 240 is gegaan en er en passant een Bachelor opleiding Werktuigbouwkunde in samenwerking en uit te voeren op de VU opgezet moet worden, krijgen we ook de sleutel van ons nieuwe nieuwbouwhuis.

Tijd om hard te lopen? Nou ja, even geen wedstrijden dus. Diepe Hel laten lopen, Montferland laten lopen, Zeven heuvelen niet eens in overweging genomen. Maar, trainingskilometers zijn er wel degelijk gemaakt. Overigens is het op- en afklauteren van ladders en sjouwen met van alles en nog wat een fysieke training die duidelijk zijn weerslag heeft op de souplesse van het lopen: het kostte me toch steeds wel iets langer dan normaal om lekker in het tempo te komen – dat vaak ook net een tandje lager lag dan normaal. Maar ach… dit is toch geen moment om te pieken.

De Winter Step One Loop is er dan ineens. Niet meedoen is eigenlijk geen optie. Niet alleen omdat Step One, samen met The Running Academy NL, mij sponsort, maar ook omdat het een leuke loop is. Vorig jaar was ik eerste in mijn categorie en derde overall. Er is dus ook iets ‘te verdedigen’. Dat dit jaar herhalen zal trouwens lastig zijn, gezien het sterke deelnemers veld.

Dat geeft natuurlijk ook weer kansen – alhoewel ik mijn vooral focus op de kansen er een mooie wedstrijd van te maken. Doelstellingen heb ik niet. Tsja, weggaan op iets van 3:30-3:35. In elk geval maar eens beginnen met 3:35. Dat rustig beginnen is in Oldenzaal ook goed bevallen en aangezien ik verder toch geen eindtijd in gedachten heb en niets hoef is dit plan met name prima omdat er een aantal anderen is dat ook rond die tijd wil gaan lopen.

En dus lopen we met een groepje van 7 lopers de eerste kilometers in een tijd van 3:30, oplopend tot 3:37. Twee lopers, Richard en Rachel, gaan rechtdoor waar wij afslaan (Wouter, Arnold, Daan, ondergetekende en een vijfde loper wiens naam ik even niet weet). Het tempo gaat iets omhoog en schurkt rustigjes tegen de 3:32 aan. Wouter loopt op kop en ik volg – dat is eigenlijk het enige dat ik hoef te doen.

Ligt het tempo niet wat te hoog? Heel eigenlijk wel, maar het gaat toch lekker, in de zin dat ik het volhoud. Net buiten Bornerbroek als het tempo inmiddels op 3:30 beland is, soms zelfs een ruime seconde eronder, valt er een klein gaatje tussen Wouter en Arnold en de overige drie, waarvan ik de kop heb. Het is maar letterlijk een paar meter. Wordt dit het punt waar ik het hoge tempo los moet laten? Ik besluit dat dit niet het moment en is zet iets aan om de paar meter tussen Wouter en Arnold te overbruggen. De andere twee volgen niet.

Gedrieen gaan we verder. Korte stukken loop ik ook op kop. Maar tot op zekere hoogte hang ik er een beetje aan. Ik weet dat het stuk tussen 13 en 15 kilometer zwaar is – mentaal. Niet lossen nu, dat is het enige waar ik me op focus. Het enige wat ik hoef te doen is hen volgen. Dan loop ik ook nog een PR, maar die gedachte wil ik zoveel mogelijk op de achtergrond houden.

Het lukt bij te blijven en dus komt het eindstuk in zicht. Wouter neemt vlak voor Azelo een voortsprong. Arnold en ik kunnen niet volgen, maar ik loop nu wel voorop. Kan ik Arnold afschudden? Het lijkt er even op als we in Azelo het viaduct over de A35 bestormen. Helemaal beneden zet Arnold echter een versnelling in, sluit aan bij de niet op ons uitlopende Wouter en steekt hem zelfs voorbij – sterk… Mijn kilometer tijd is 3:28 op het moment dat Arnold zijn slag slaat, sneller zit er niet in. Ook het gat naar Wouter kan ik niet dichten.

Vlak voor de finish loop ik nog wel een kleine jongen omver die op het laatste moment voor mijn voeten drentelt. Ik kan nergens naders heen, uitwijken is geen optie meer. Een goede knie inzet tijdens de laastse meters naar de finish – dat is ongeveer borsthoogte bij het jongetje. Ik weet hem nog net met mijn arm aan de kant te maaien, waarbij hij wel valt, maar alles beter dan dat ik helemaal over hem heen loop. Gelukkig blijkt achteraf dat hij zich verder niet bezeerd heeft. Hij heeft denkelijk wel zijn les geleerd….

En zo komen we na 18 kilometer samen, toch individueel, maar met slechts 27 seconden verschil over de finishlijn. Ik loop – eindelijk mag ik er echt aan denken – een PR: 1:14:37, bijna een minuut onder het oude PR dat ik bij de Halve van Hengelo in 2017 liep. Een goede afsluiting van het jaar, met dank aan Wouter en Arnold!