Woolderes – 4

Wedstrijd: Woolderesloop – 4
Datum: 18.03.2018.
Afstand: 15km
Type: weg

Het is alweer koud. En het waait alweer – hard. Ik ben vroeg op het parcours. Ruim een uur om warm te lopen. Uit de wind is het in de zon best lekker. Eenmaal warmgelopen kunnen we makkelijk in korte broek van start. Ik wil niet te hard van start en laat de snelle lopers en starters – Wouter, Mark, Arnold – lekker gaan. Ik loop met onder andere Nico en een aantal anderen iets langzamer dan mijn doelstelling als gemiddelde (3:30min/km). De wind is tegen op dit stuk en ik wil energie overhouden voor het laatste stuk. Die doelstelling wordt gehaald.

Het tempo gaat iets omhoog als de wind meer in de rug blaast, maar dan slaat bijna niemand van de groep af. Ik loop weer alleen. Het bospad is hard, maar er zijn ook wat sporen en dat betekent opletten geblazen. Het tempo zakt iets. Stijgt misschien weer iets. Zakt iets. Allemaal een beetje afhankelijk van de ondergrond en wind. De kop is allang uit beeld.

De tunnel in en dan even bikkelen tegen de wind in langs de A1. Het is alsof ik geparkeerd sta. Maar daarna draait de route van de wind af, een beetje schuin in de rug. Zonnetje dat lekker schijnt, wind beetje in de rug. Eigenlijk loop ik best lekker. Ik heb er zo wel plezier in. Vanaf het punt waar de 10 en 15 km routes weer bij elkaar komen is het gezellig onderweg met allemaal andere lopers. “Loopt lekker zo, met de wind mee”, zeg ik tegen de verkeersregelaar.

Pompidom. Ergens op dit stuk schiet door mijn hoofd dat ik zo helemaal niet moe bij de finish aan zal komen. Ach. De doelstelling was energie overhouden voor het laatste stuk – misschien op een iets andere manier dan oorspronkelijk bedoeld, is dat wel gelukt. Het tempo is een DL2 tempo geworden (3:50). Het is lang geleden dat ik een zo dramatisch slechte tijd heb gelopen op een 15 kilometer wedstrijd. Maar het is prima zo. Van de eerste, ruim twee minuten snellere tijd baalde ik, nu vind ik het wel best.

Om een of andere reden is het wedstrijd gevoel vandaag volledig thuis gebleven. Waarom? Geen idee. Ik kan mezelf niet tot een hogere inspanning aanzetten, mezelf geen pijn doen, zoals je normaal in een wedstrijd doet. Buiten adem de finish overkomen, tot het gaatje gaan – het is gewoon vandaag afwezig. Ik heb een lekkere training gelopen. Weinig last gehad van de kou en de wind viel uiteindelijk ook wel mee.

Wat dat verder betekent? Daar hebben we het nog niet over. Grootse en grote dromen zullen wel dromen blijven, maar een mooie tijd komt er ook wel. Trainer Herman heeft daar in elk geval nog wel alle vertrouwen in blijkens zijn reactie – op naar het NK halve marathon in Venlo.