Kastelenloop Diepenheim

Wedstrijd: Kastelenloop Diepenheim
Datum: 07.04.2019.
Afstand: 9.25km
Type: weg

Of ik lekker gelopen heb. Tsja… Langzamer dan eigenlijk gewild, maar wel eerste geworden en niet echt toegegeven op de nummer 2 – het team dat bijna drie minuten achter ons finishte.

Loopt het lekker op een harde onverharde weg, die hobbelt, die remt of vooruit duwt, opzij naar links of rechts. Constant kijken waar en hoe je je voet neerzet. Loopt het lekker op het mulle zand waar je je kracht niet kwijt kunt, bij elke landing alle energie lijkt weg te ploffen in een droge stofwolk.

Ja, maar of ik lekker gelopen heb, lijkt een heel ander soort vraag. Het beantwoorden met “ja het ging lekker” is voor velen een prima passend antwoord, maar bij mij wringt en schuurt het dan aan alle kanten. Als ik op dit parcours “ja-het-ging-lekker” loop, dan heb ik onvoldoende buiten mijn comfortzone gelopen. En dat loopt niet lekker….

Als echte asfalt loper is dit werk natuurlijk een ware crime. Maar ja, ik loop de wedstrijd nu ook weer niet alleen omdat mijn schoonvader in Diepenheim woont. Het is een mooi parcours en het estafette element is leuk. Daarbij is het een leuke wedstrijd om een week voor de marathon nog even de benen goed er van langs te geven. Snelheid en comfort zijn dan ondergeschikt.

Net als vorig jaar liep Arnold de eerste etappe. Hard en dit maal veel harder dan de rest. Niet dat hij harder liep dan vorig jaar, de rest liep langzamer. Niets ten nadele van Arnold, want volgens mij was er in snelheid weinig verschil met vorig jaar. Alleen dit keer helemaal alleen. Ook ik loop helemaal alleen, met 50 meter voor me een fietser en een paar minuten achter me de nummer 2. Dat maakt uit voor hoeveel pijn je jezelf kunt doen. Mentaal is er geen strijd te leveren en dus is er ruimte voor gedachten over het gegeven dat ik niet zo goed ben in dit soort ondergronden. En onderweg komt de vraag op waarom je eigenlijk zo hard zou pushen, met zo weinig concurrentie in de buurt. In een direct duel heb je helemaal geen tijd voor dat soort gedachten.

Na een snelle start over asfalt, met wind mee en gevoelsmatig een lichte daling, stijgen de kilometer tijden halverwege tot een niveau dat ik niet had willen bereiken. Ploeterend door het zand en dan over de bospaden bereik ik uiteindelijk weer de verharde weg en komt, ondanks de tegenwind het tempo weer wat terug. Met ruime voorsprong kan ik Harald van start laten gaan voor de derde en laatste etappe.

Ook Harald ploetert over de onverharde stukken, harkt het ene na het andere graspad op en komt uiteindelijk ruim als eerste over de finish lijn. Daarmee hebben we voldaan aan de doelstelling van trainer Herman. En ook sponsor Step One Borne kan tevreden zijn, want we heten dan wel team TheRunningAcademyNL 1, maar zowel Harald als ik lopen ook met het Step One logo.

Dan begint het lange wachten. Niet zozeer op de nummer 2, want die ik keurig net binnen de 3 minuten achter ons binnengekomen, maar op de prijsuitreiking. Dat is eigenlijk het enige minpuntje vandaag. We zijn ongeveer 12:15 gefinisht, dus een prijsuitreiking om 13:00 is niet heel vroeg, maar het duurt natuurlijk even voor alle nummers 3 in de verschillende categorieën binnen zijn. Dan lijkt het niet al te moeilijk te zijn om een prijsuitreiking te voltrekken, maar er zijn problemen met de tijdsregistratie. Lijkt me op zich ook niet zo’n probleem, want het enige dat je dan niet zeker weet is met welke tijd een team of een individu 1e, 2e of 3e is geworden. Wie dat is, dat weet je natuurlijk, want dat heb je bij de doorkomst meteen genoteerd. Het lijkt me echter overbodig dat dit proces meer dan een half uur in beslag neemt.

De taart die we winnen is dan ook voor de kinderen van Harald, die hem vergezeld en aangemoedigd hebben, maar nu het wachten toch wel erg zat waren. Arnold is al naar huis – direct na de finish. Als hij zijn medaille wil hebben, zal hij aan de zoon van Harald moeten vragen of die hem afstaat – ik acht de kans gering…. Haralds zoon nam met verve de plaats van Arnold op het podium waar en dat is wel een medaille waard!

Al met al weer een geslaagde wedstrijd, met heerlijk weer en slechts een klein minpuntje. De rest van de dag verpoos ik samen met Marije bij mijn schoonvader – Johan, Ans en Marije hebben weer goed werk als supports van de vele lopers verricht – en verder thuis in de tuin, in de warme zon. Rust is goed, daar word je sterk van zeggen ze, maar is ook een belangrijke trainingsactiviteit deze week. Er is slechts een enkele hardlooptraining gepland in de laatste week voor de Marathon.