LAAC Baaninstuif

Wedstrijd: LAAC Baaninstuif
Datum: 19.09.2019.
Afstand: 10.000m
Type: baan

Het is algemeen bekend dat een 10km wedstrijd en de 10.000m wezenlijk verschillen. Over het algemeen wordt er ook schromelijk misbruik gemaakt van een aandoening die eigenlijk helemaal niet de meest nauwkeurige beschrijving geeft van waar mensen aan zouden lijden die de 10.000m niet alleen willen lopen, maar ook nog eens leuk vinden om te lopen.

We hebben het natuurlijk over de aandoening waar alle hardlopers tot op zekere hoogte wel een beetje aan (zeggen te) lijden. Nogmaals, we maken schromelijk misbruik van de term. Eigenlijk zou het beter zijn om ons gedrag als dwangmatig compulsief te beschrijven, maar toch noemen we het autisme.

Want wie in vredesnaam gaat er nu 25 rondjes op een atletiek baan hardlopen? De mensen die met grote nauwkeurigheid bijhouden wat ze elke week gelopen hebben. Die sokken op kleur gesorteerd in de kast hebben liggen, net als de hardloopshirts. Degenen die een altijd een vast rondje lopen, CD’s recht in het hoesje en op alfabetische volgorde in de kast hebben staan.

Maar dan degenen die het ook nog eens leuk vinden om 25 rondjes op de atletiek te lopen…..

Daar lopen er toch wel een aantal van rond en een deel daarvan, waaronder ondergetekende, zou zich deze wedstrijd achter Arnold mee laten voeren naar een tijd net onder de 35 minuten. Arnold had dus de opdracht om vlak te lopen. En voor goed weer te zorgen (wind stil, niet te warm, niet te koud, geen regen). Oke, net als de vorm, was het goede weer niet helemaal de opdracht voor Arnold, maar de omstandigheden waren wel super ideaal.

84 seconden per ronde was de opdracht voor Arnold. Lisanne, Lesley, Sven, Caimin, Kevin, Wout en ik hadden slechts als opdracht: volgen! Absoluut hulde aan Arnold voor de wijze waarop hij zijn taak uitvoerde. Elke doorkomst riep Herman de tijd: 84 of 83 seconden.

Wij volgden. Kevin moet lossen, Wout stap uit (kuit), Sven en Caimin versnellen iets met nog een ronde of vier te gaan en ook Lesley moet helaas uitstappen. Lisanne en ik blijven over. Braaf volgend. het loopt echt enorm super lekker – ja, oke, het is niet een tempo waar je niets voor hoeft te doen en het is ook echt fijn dat Arnold ons zo nu en dan ook nog opzweept, om door te blijven gaan, juist zo tegen 12 ronden voor het einde, als de 10 wel in zicht komt, maar nog zo ver is. Alleen zou ik ingezakt zijn, nu denk ik: “hou je bek!” en meteen erna: “wel blijven volgen – Arnold heeft gelijk, ik mag nu niet afhaken”. Split seconds.

Helaas moet ik toch een paar meter laten vallen omdat ik in de laatste kilometer mijn adem niet meer onder controle heb. Misschien toch iets te lang ‘s ochtends met alleen een hardloopshirt naar mijn werk gefietst? Het is een marginaal verschil van niet 110% maar 105% fit zijn. Dus zie ik van een kleine afstand de finish, de geweldige finish – ja het is tijd om na zoveel rondes naar een climax toe te werken – de overtreffende trap finish van Lisanne: ruim onder de 35 minuten! Ze verpulverd haar PR – fantastisch om te zien hoe makkelijk ze die laatste ronde doortrekt – 74 in plaats van 84. Hoe lang is mijn snelste tijd ooit op de 10.000m nog toekomstmuziek voor haar?

En daarom is het niet alleen 25 rondes afzien, niet alleen een mentaal gevecht, niet alleen een idioterie, niet alleen iets voor dwangmatige neuroten, maar is het gewoon geweldig om die 25 rondes te lopen.

Maar ja… je hoeft niet gek te zijn om de 10.000m te lopen, maar het helpt wel….