Singelloop

Wedstrijd: Singelloop
Datum: 08.09.2018.
Afstand: 8km
Type: weg

Hoeveelste keer is het inmiddels dat ik aan deze wedstrijd mee doe? Ik weet het eigenlijk niet precies, maar vaak genoeg om nu te bedenken: wat moet je er dit keer eens over zeggen? Misschien dan maar niets? Nee, dat is het probleem niet. Het is meer een kwestie van een herhaling van zetten: het was alweer goed weer, het was alweer een goed deelnemers veld, het was alweer ontzettend leuk, het was alweer lekker knallen en dat toch een beetje verstandig doen. Volgend jaar doen we meer mee.

Oh ja, dit keer was ik tweede, maar dat heeft eigenlijk meer te maken met de concurrentie die wel of niet mee doet en wel of niet toevallig in een bepaalde voorbereidingsfase zit voor een bepaalde wedstrijd. Geen peil op te trekken dus. Ik liep gewoon ongeveer dezelfde tijd als vorig jaar, alleen dan 10 seconden sneller.

En ook nog eens op een betere manier. Het leek er zowaar op dat ik eindelijk de goede manier gevonden heb om de wedstrijd lekker te lopen. Het hoogteverschil is natuurlijk verwaarloosbaar marginaal, maar toch gaat het echt in de eerste helft omhoog en in de tweede helft omlaag. Als je in het begin te hard gaat – en het gaat in het begin hard – dan bekoop je dat in de tweede helft in de zin dat je geen profijt meer lijkt te hebben van het dalen.

Aan de andere kant, als je te langzaam start omdat je denkt dat je niet te hard moet starten, dan is het ook gedaan met de kansen op een goede tijd. Daarbij wil je natuurlijk ook weer in een goed groepje lopen, dus dat brengt dan ook weer van die tactische overwegingen met zich mee, waar je allemaal tijdens de wedstrijd over aan het denken bent. Maar wil je dat? Je wilt je concentreren op het lopen zelf!

Dit keer ging dat vrij goed. Niet meteen met Lesley mee die achter Rachel aan ging, Haar wel na een kilometer inhalen en samen met Pim door stampen in een tempo waarvan je eigenlijk denkt dat het net een fractie te langzaam is. Vervolgens op het hoogtepunt helaas Pim moeten laten gaan, maar zelf ook 8 seconden van de kilometer tijd af te lopen. De tweede helft ging dus lekker sneller dan de eerste helft. Ook geholpen door Frank die maar niet dichterbij wilde komen (of was het nu omgekeerd). In elk geval scheelt het wel dat als je denkt dat je eigenlijk echt niet meer kunt, je ziet dat degene voor je niet uitloopt. Kennelijk kun je het dus toch nog volhouden. Je loopt zeg maar met de constante illusie dat je je voorganger nog wel in kunt halen.

Eenmaal over de finish was ik niet eens helemaal super kapot. Dat is wel eens erger geweest. Maar harder had toch echt niet gekund. Eigenlijk was ik daar toch allemaal best tevreden mee. De week voor de wedstrijd was druk geweest – reisje naar het buitenland, met ook wat goede hellingen (nergens is het zo vlak als in Nederland….). Wel had ik wat last van de buiten voorzijde van mijn voet (punt van landing) dankzij een fantastische afdaling in Engeland – heel hard naar beneden, over een afstand van ruim een kilometer. Super, maar kennelijk toch een lichte overbelasting voor mijn voet. Maar van zoiets heb je tijdens een wedstrijd en helemaal geen last. Je voelt niets. Het is uitgeschakeld. Pas bij een beetje uitdribbelen merk je dat het toch wel een beetje te lijden heeft gehad. Dat maakt een wedstrijd een wedstrijd.